ความรักมันก็เป็นแบบนี้มีทั้ง ทุกข์และสุขปนๆกันไป
แต่เมื่อเราถึงจุดสิ้นสุด เราก็ต้องยอมรับมัน
เพราะมันก็คงไม่สามารถย้อนกลับมาได้อีกแล้ว
แต่เราก็ยังสามารถที่ยังจะค่อยเป็นห่วงเป็นใยเขาได้
โดยไม่จะเป็นว่าเราจะต้องเป็นแฟนกันก็ได้
ตอนแรกแทบทุกคนอาจจะยังรับไม่ได้
แต่เมื่อนานๆไปมันจะเข้าใจเองว่า
อยู่แบบนี้ก็มีความสุขได้ โดยไม่จำเป็นว่าจะอยู่ในสถานะใดก็ตาม
ถึงแม้เรายังไม่ลืมเค้าก็ตาม แต่ก็ต้องมีสักวันที่จะลืมได้หรือไม่อาจลืมได้

แต่แค่ตอนนี้ปัจจุบันและอนาตดเห็นเค้ามีความสุขและเราก็มีความสุขก็พอ
อย่าไปหมกมุ่นกับมันจนเกินไป โดยไม่คิดถึงอนาคตข้างหน้า

ความรักเป็นสิ่งที่ไม่มีใครสามารถรู้ได้
นอกจากผู้ที่มีรักเท่านั้นถึงรู้ว่ารักเป็นเช่นไร